NARRACJA PRAKTYKI

(PL)
Moja praktyka video-artowa rozwija się jako proces poszukiwania własnego miejsca w świecie, który coraz trudniej opisać językiem, narracją czy jednoznaczną pozycją polityczną. Punktem wyjścia jest doświadczenie życia w stałym napięciu — w polu negatywnych wibracji generowanych przez kryzysy polityczne, społeczne i historyczne, które przenikają codzienność i kształtują sposób odczuwania rzeczywistości. Polityka nie pojawia się w moich pracach jako bezpośredni komentarz ani deklaracja. Funkcjonuje raczej jako środowisko — pole nacisku, zmęczenia i dezorientacji. To niewidzialna, lecz wszechobecna presja, która wpływa na rytm życia, percepcję czasu i relację z otoczeniem. Właśnie ona staje się impulsem do pracy z obrazem jako medium zdolnym rejestrować to, co trudne do nazwania, lecz intensywnie odczuwalne. Moja praktyka opiera się na nieliniowym myśleniu o narracji. Zamiast klasycznej opowieści rozwijam struktury oparte na przejściach, pęknięciach, stanach granicznych oraz rezonansach. Interesuje mnie moment, w którym sens nie jest już komunikowany wprost, lecz ujawnia się poprzez rytm, napięcie i trwanie obrazu. Każda z prac funkcjonuje jako autonomiczny etap tej drogi, jednak znaczenie wyłania się dopiero w relacji pomiędzy nimi — poprzez drganie powstające pomiędzy obrazami, czasem i doświadczeniem widza. Tak rozumiana praktyka jest bliska podejściu practice-as-research, w którym wiedza nie zostaje przekazana wprost, lecz rodzi się z percepcji, uważności i cielesnego doświadczenia czasu.

TRAJEKTORIA PRAC

Trajektoria mojej praktyki rozwija się jako sekwencja etapów, które nie tworzą linearnej opowieści, lecz proces stopniowego przesuwania uwagi — od reakcji i oporu ku doświadczeniu rezonansu. Początkowe prace koncentrują się na geście sprzeciwu, odmowy i wycofania. Są odpowiedzią na nadmiar presji i napięć, w których jasne pozycjonowanie się staje się niemożliwe. To etap ciszy i redukcji, w którym brak działania staje się formą ochrony. W kolejnych realizacjach narracja zaczyna się kruszyć, a język traci zdolność opisu rzeczywistości. Katastrofa pojawia się nie jako wydarzenie, lecz jako stan ciągły. Obraz przestaje wyjaśniać, a zaczyna intensyfikować — poprzez rytm, fragmentację i deformację. Momentem przełomowym są prace, w których pustka i brak sensu przestają być traktowane jako brak, a zaczynają funkcjonować jako stan przejściowy. To etap zawieszenia, w którym stare znaczenia przestają działać, a nowe jeszcze się nie wyłoniły. W dalszej części trajektorii pojawia się ruch i podróż — przechodzenie przez żałobę, ciemność i utratę punktów odniesienia. Obraz prowadzi widza przez doświadczenie zanurzenia, w którym napięcie zostaje przetworzone w czas, przestrzeń i energię. Ostatni etap nie przynosi rozwiązania, lecz możliwość: próbę odnalezienia własnej częstotliwości i miejsca w rzeczywistości, która pozostaje niestabilna i niejednoznaczna.

PRACTICE NARRATIVE

(ENG)
My video art practice unfolds as a process of searching for my own place in a world that is increasingly difficult to describe through language, narrative, or clear political positioning. Its point of departure is the lived experience of constant tension — of existing within a field of negative vibrations generated by political, social, and historical crises that permeate everyday life and shape how reality is felt. Politics does not appear in my work as direct commentary or declaration. Rather, it functions as an environment — a field of pressure, fatigue, and disorientation. This invisible yet pervasive force affects the rhythm of life, the perception of time, and one’s relationship to the surrounding world. It is precisely this condition that becomes the impulse to work with the image as a medium capable of registering what is difficult to name yet intensely experienced. My practice is grounded in non-linear thinking about narration. Instead of constructing a classical storyline, I develop structures based on transitions, ruptures, liminal states, and resonances. I am interested in moments when meaning is no longer communicated directly, but emerges through rhythm, tension, and the duration of the image. Each work functions as an autonomous stage within this process, yet meaning reveals itself only in the relationships between them — through the vibration that arises between images, time, and the viewer’s experience. Understood in this way, my practice is close to a practice-as-research approach, in which knowledge is not transmitted explicitly but arises from perception, attentiveness, and the embodied experience of time.

TRAJECTORY OF THE WORKS

The trajectory of my practice develops as a sequence of stages that do not form a linear narrative, but rather a process of gradual shifts in attention — from reaction and resistance toward the experience of resonance. The early works focus on gestures of refusal, withdrawal, and opposition. They respond to an excess of pressure and tension in which clear positioning becomes impossible. This is a phase of silence and reduction, where the absence of action becomes a form of protection. In subsequent works, narration begins to fracture and language loses its capacity to describe reality. Catastrophe appears not as an event, but as a continuous state. The image ceases to explain and begins to intensify — through rhythm, fragmentation, and deformation. A turning point occurs in works where emptiness and the loss of meaning are no longer treated as a lack, but begin to function as a transitional state. This is a phase of suspension, in which old meanings no longer operate and new ones have not yet emerged. In the later stages of the trajectory, movement and travel appear — passages through grief, darkness, and the loss of points of reference. The image guides the viewer through an experience of immersion, in which tension is transformed into time, space, and energy. The final stage does not offer resolution, but possibility: an attempt to attune oneself to one’s own frequency and to find a place within a reality that remains unstable and ambiguous.