III — KATASTROFA JAKO STAN - Catastrophe as a State
Serves Us Right (2020) - DOBRZE NAM TAK
(PL) Serves Us Right powstało w czasie izolacji, w momencie, gdy doświadczenie globalnego kryzysu zbiegło się z osobistym poczuciem zamknięcia i bezruchu. Praca wyrasta z napięcia pomiędzy rosnącą świadomością katastrofy a niemożnością bezpośredniego działania. Zamiast reagować dosłownie, zwróciłam się ku obrazowi jako przestrzeni przetworzenia — miejsca, w którym rzeczywistość może zostać zdeformowana, rozbita i złożona na nowo. Film nie dokumentuje świata zewnętrznego, lecz traktuje katastrofę jako stan ciągły. Obraz podlega intensywnym przekształceniom poprzez rytm, fragmentację i cyfrową ingerencję. Pracując na istniejących materiałach (footage BASHING), przesuwam uwagę z opowiadania zdarzeń na sam proces transformacji obrazu. Sens nie jest przekazywany wprost, lecz ujawnia się jako napięcie, wrażenie i energia narastająca wraz z kolejnymi deformacjami. Katastrofa obecna w Serves Us Right nie ma formy jednoznacznego obrazu ani pojedynczego wydarzenia. Jest konsekwencją ludzkich wyborów, konsumpcyjnego rozpędu i utraty relacji ze światem, który coraz częściej traktujemy jako zasób. Tytuł pracy ma dla mnie wymiar gorzki, ale nie oskarżycielski — wskazuje na moment, w którym odpowiedzialność przestaje być możliwa do odsunięcia. W mojej praktyce Serves Us Right zajmuje miejsce przejściowe: pomiędzy pracami o wyraźnym charakterze społeczno-politycznym a późniejszymi realizacjami, w których narracja zaczyna się kruszyć, a polityka traci język, pozostawiając po sobie jedynie drganie. To etap, w którym obraz przestaje wyjaśniać, a zaczyna rezonować.
Praca może funkcjonować jako autonomiczny film lub jako pętla instalacyjna, zapraszając widza do doświadczenia czasu kryzysu nie poprzez opowieść, lecz poprzez intensywność obrazu.
(ENG) Serves Us Right was created during a period of isolation, at a moment when the experience of a global crisis coincided with a personal sense of confinement and immobility. The work emerges from the tension between a growing awareness of catastrophe and the impossibility of direct action. Rather than responding literally, I turned to the image as a space of processing — a place where reality can be deformed, broken apart, and reassembled. The film does not document the external world; instead, it treats catastrophe as a continuous state. The image undergoes intensive transformations through rhythm, fragmentation, and digital intervention. Working with existing materials (footage bashing), I shift attention away from narrating events toward the process of image transformation itself. Meaning is not communicated directly, but revealed as tension, sensation, and energy that accumulates through successive distortions. The catastrophe present in Serves Us Right does not take the form of a single image or a singular event. It is understood as a consequence of human choices, consumerist acceleration, and the erosion of our relationship with a world increasingly treated as a resource. The title carries a bitter, but not accusatory tone — pointing to a moment in which responsibility can no longer be deferred. Within my practice, Serves Us Right occupies a transitional position: between works with a clearly articulated socio-political dimension and later realizations in which narrative begins to fracture and politics loses its language, leaving behind only vibration. This is the stage at which the image ceases to explain and begins to resonate.
The work can function either as an autonomous film or as an installation loop, inviting the viewer to experience the time of crisis not through storytelling, but through the intensity of the image.
