II — DECYZJA O ODEJŚCIU

They Have Went to Sea (2022) - Poszli w morze

W kolejnym etapie odmowa przekształca się w decyzję o odejściu — rozumianą jako akt emigracji, zarówno dosłownej, jak i symbolicznej. They Have Went to Sea nie opowiada o podróży, lecz o stanie tuż przed nią: momencie psychologicznym, w którym opuszczenie miejsca zaczyna jawić się jako jedyna możliwa reakcja na narastające napięcia polityczne i społeczne. Obraz morza budowany jest z rytmicznych, graficznych linii generowanych przez ruch ciał. Gesty tancerzy, przetworzone algorytmicznie, tworzą niestabilną, falującą strukturę, która stopniowo pochłania swoje własne źródło. W ten sposób postacie nie tylko wchodzą w morze — współtworzą przestrzeń, w której następuje zanurzenie i znikanie. Ten zabieg przesuwa znaczenie pracy w stronę odpowiedzialności. Emigracja nie zostaje tu pokazana jako reakcja na zewnętrzny żywioł, lecz jako proces, w którym jednostki — poprzez własny ruch i decyzje — uczestniczą w wytwarzaniu warunków odejścia. Symboliczne morze staje się metaforą systemu nacisków, który jest jednocześnie doświadczany i generowany. Polityka funkcjonuje w tej pracy jako pole sił wpływające na zachowania ciał i dynamikę wyborów. They Have Went to Sea krytycznie bada emigrację jako konsekwencję długotrwałego napięcia — gest, który nie przynosi prostego rozwiązania, lecz prowadzi do stanu zawieszenia i nieodwracalności. Praca zatrzymuje się w momencie granicznym — tuż przed przekroczeniem, bez obietnicy nowego początku. To etap, w którym poszukiwanie miejsca w świecie zaczyna oznaczać jego opuszczenie, przy jednoczesnej świadomości, że konsekwencje tej decyzji nie są wyłącznie narzucone z zewnątrz, lecz wynikają również z naszych własnych działań.