IV — PĘKNIĘCIE JĘZYKA

Empty States (Stany Puste, 2019)

Stany Puste są punktem granicznym całej mojej praktyki. To praca po końcu — po wyczerpaniu narracji politycznej i po utracie wiary w możliwość opisywania rzeczywistości poprzez słowa, symbole i deklaracje. Jest to moment, w którym język przestaje działać, a potrzeba wyjaśniania świata zostaje świadomie porzucona. Pustka nie funkcjonuje tu jako brak, lecz jako stan przejściowy. Negatywna wibracja świata nie znika, lecz przestaje być nazywana. Obraz balansuje pomiędzy abstrakcją a pejzażem końca świata, a znaczenie wyłania się wyłącznie z rytmu, ruchu i trwania — z samego doświadczenia czasu. Na tym etapie poszukiwanie miejsca w świecie oznacza zgodę na jego chwilowy brak. Stany Puste są przestrzenią zawieszenia: ciszą po intensywnym napięciu, oddechem po wyczerpaniu narracji. To moment, w którym stare znaczenia już nie działają, a nowe jeszcze się nie wyłoniły. W tej pracy po raz pierwszy w pełni ufam obrazowi jako zjawisku czasowemu i energetycznemu. Znaczenie nie jest tu opowiadane ani ilustrowane — pojawia się jako doświadczenie, które widz przechodzi we własnym tempie. Stany Pustenie proponują rozwiązania ani nowej opowieści; pozostają w stanie oczekiwania, traktując pustkę jako warunek możliwości dalszej transformacji.